Al fin me he decidido a subir algunos de mis dibujos. Estos son sobre personajes literarios (aunque más bien son de adaptaciones cinematográficas). A ver si los reconocéis.
Pista: hay dos de cada libro.
17 de noviembre de 2010
Un frío saúdo dende o outro lado
Estimado asasino:
Compráceme escribirche esta carta, a pesares de non saber se realmente chegará ás túas mans, porque sei que todo o que escriba nela borrarase da miña memoria dunha vez por todas. Todo o que aquí diga quedará gardado para sempre e xamais volverá aos meus tormentos, diso estou ben segura.
Para sorte para ti, ningún xuíz admitirá o meu testemuño como válido. A covardía fíxoche cravarme ese coitelo afiado polas costas co sixilo dun felino. Morrín ao instante cando no meu peito, á altura do corazón, comezou a manar sangue carmesí e caín ao chan. Así foi a túa saída da miña existencia.
Non sabes canto penso neses derradeiros segundos da miña vida. Eu estaba cociñando, coa radio ben alta mentres desafinaba cantando e movía as cadeiras. Lembro que estaba contenta porque recibira xa as notas da oposición e aprobáraa con moi boa cualificación; ese ía ser o comezo dunha nova vida, do paso de estudante a proletaria… ata que ti chegaches. Non sei se forzaches a porta ou algunha ventá, ou se simplemente tiñas a chave, pero lograches entrar, irromper na miña vida e rematar con ela. Canta incertidume!
Só me queda por dicir unha cousa: sei que fuches ti, David. Cando caín puiden albiscar uns ollos verdes reflectidos no aceiro da pota. Sei que non teño probas mellores ca esa, mais se aínda estivese viva pronunciaría ante os tribunais o teu nome, e de seguro que acertaría. Non sei que che pasou, pero hai un mes non me querías, non si? Deixáchesme desconsolada o día no que ti decidiches pór punto final á nosa relación. Entón por que agora, logo de deixarme, ao ver que son feliz con outro home, decides facerme desaparecer do mundo dunha forma tan cruel? Ignoro que especie de pracer che produciu acabar comigo. Os teus instintos sanguinarios puidéronte esta vez?
Cando pecho os ollos podo ver o teu rostro sempre medorento, a túa ollada tímida e as fazulas arroibándose coa mínima palabra. Síntoo, pero son incapaz de crer que es o mesmo ca daquela. Algunha maldade tivo que agromar no teu corazón para que fixeras iso, mudaches de persoa deixando como vestixio a fisonomía.
Xa non son quen de comprender os sentimentos dos seres humanos. Dende ese día, xa non.
Agora é tempo de dar un paso adiante e afrontar todo aquilo que me agarda ao outro lado.
Este es el relato que no envié al concurso Dillo a quen maltrata. Tenía cuatro escritos y, como sólo podía escoger tres, lo dejé fuera.
Compráceme escribirche esta carta, a pesares de non saber se realmente chegará ás túas mans, porque sei que todo o que escriba nela borrarase da miña memoria dunha vez por todas. Todo o que aquí diga quedará gardado para sempre e xamais volverá aos meus tormentos, diso estou ben segura.
Para sorte para ti, ningún xuíz admitirá o meu testemuño como válido. A covardía fíxoche cravarme ese coitelo afiado polas costas co sixilo dun felino. Morrín ao instante cando no meu peito, á altura do corazón, comezou a manar sangue carmesí e caín ao chan. Así foi a túa saída da miña existencia.
Non sabes canto penso neses derradeiros segundos da miña vida. Eu estaba cociñando, coa radio ben alta mentres desafinaba cantando e movía as cadeiras. Lembro que estaba contenta porque recibira xa as notas da oposición e aprobáraa con moi boa cualificación; ese ía ser o comezo dunha nova vida, do paso de estudante a proletaria… ata que ti chegaches. Non sei se forzaches a porta ou algunha ventá, ou se simplemente tiñas a chave, pero lograches entrar, irromper na miña vida e rematar con ela. Canta incertidume!
Só me queda por dicir unha cousa: sei que fuches ti, David. Cando caín puiden albiscar uns ollos verdes reflectidos no aceiro da pota. Sei que non teño probas mellores ca esa, mais se aínda estivese viva pronunciaría ante os tribunais o teu nome, e de seguro que acertaría. Non sei que che pasou, pero hai un mes non me querías, non si? Deixáchesme desconsolada o día no que ti decidiches pór punto final á nosa relación. Entón por que agora, logo de deixarme, ao ver que son feliz con outro home, decides facerme desaparecer do mundo dunha forma tan cruel? Ignoro que especie de pracer che produciu acabar comigo. Os teus instintos sanguinarios puidéronte esta vez?
Cando pecho os ollos podo ver o teu rostro sempre medorento, a túa ollada tímida e as fazulas arroibándose coa mínima palabra. Síntoo, pero son incapaz de crer que es o mesmo ca daquela. Algunha maldade tivo que agromar no teu corazón para que fixeras iso, mudaches de persoa deixando como vestixio a fisonomía.
Xa non son quen de comprender os sentimentos dos seres humanos. Dende ese día, xa non.
Agora é tempo de dar un paso adiante e afrontar todo aquilo que me agarda ao outro lado.
Este es el relato que no envié al concurso Dillo a quen maltrata. Tenía cuatro escritos y, como sólo podía escoger tres, lo dejé fuera.
1 de noviembre de 2010
Cine: Amélie, de Jean-Pierre Jeunet
Ya sé lo que quiero ser de mayor. Quiero ser Amélie.No me miréis con esa cara. Lo tengo muy claro después de ver esta película ayer, tras tanto tiempo deseando verla. Porque ¿quién no desea tener su corte de pelo -que le aporta ese aire mágico-, tener su carácter, su forma d
e hablar en susurros y...?
Amélie Poulain es una chica única en el mundo, pero es el modelo de como debería ser todo ser humano. Su madre se murió al caerle una persona encima y su padre le diagnosticó una cardiopatía de forma errónea que la aisló del mundo normal durante toda su infancia. Tras la muerte de su mujer, éste dedicó toda su atención a un enano de jardín.

Y bien, mis queridas Almas Errantes, ¿no os ha entrado ya el gusanillo? ;)
Os la aconsejo de una forma brutal, porque es una de esas películas que nos deja con esa "sonrisa de Amélie" durante varios días y que es tan divertida y ...mágica, que te hace reflexionar mucho sobre la vida que llevamos, tan monótona e insustancial.
Podéis verla en Youtube en muy buena calidad y subtitulada (que, a mi parecer, es más agradable de ver). Y si ya la visteis podéis repetir:)
PARTE 1:http://www.youtube.com/watch?v=RcgZZ-I2hhM&feature=related
PARTE 2:http://www.youtube.com/watch?v=Jhh-USJJCIo&feature=related
PARTE 3:http://www.youtube.com/watch?v=Xu3k-H41SeA&feature=related
PARTE 4:http://www.youtube.com/watch?v=wwQPKl9AxNo&feature=related
PARTE 5:http://www.youtube.com/watch?v=vuZidaoKP5g&feature=related
PARTE 6:http://www.youtube.com/watch?v=0Cub632v1YU&feature=related
PARTE 7:http://www.youtube.com/watch?v=LluGYEDfGsY&feature=related
PARTE 8:http://www.youtube.com/watch?v=zGQw6pJER_A&feature=related
PARTE 9:http://www.youtube.com/watch?v=yhvGXOvy2oQ&feature=related
PARTE 10:http://www.youtube.com/watch?v=GbU_D-2y9t0&feature=related
PARTE 11:http://www.youtube.com/watch?v=srvvt8IOuqo&feature=related
PARTE 12 (FINAL):http://www.youtube.com/watch?v=Bl3J63UEfgk&feature=related
Repito: No os la perdáis!
P.D.: Su banda sonora es increíble!
29 de octubre de 2010
Dale al play: "Más suerte", de Second
Hoy os traigo una canción que he descubierto hace tan sólo unos minutos y que me llegó al corazón. Espero que a vosotros también;)
El videoclip es perfecto, así que no os recomiendo que escuchéis la canción sin verlo.
El videoclip es perfecto, así que no os recomiendo que escuchéis la canción sin verlo.
27 de octubre de 2010
Citando...(7)
- - "¿Existe el Gran Hermano?" - Winston
- -"Claro que existe. El Partido existe. El Gran Hermano es la encarnación del partido." - O'Brien
- -"¿Existe en el mismo sentido en que yo existo?" - Winston
- -"Tú no existes." - O'Brien
- -----------------------------------------
- "Te estás pudriendo, Winston. Te estás desmoronando. ¿Qué eres ahora? Una bolsa llena de porquería. Mírate otra vez en el espejo. ¿Ves eso que tienes enfrente? Es el último hombre. Si eres humano, ésa es la Humanidad."
- ------------------------------------------
- "A Winston le resultaba curioso que se pudieran crear hombres muertos y no hombres vivos. El camarada Ogilvy, que nunca había existido en el presente, era ya una realidad en el pasado."
- --------------------------------------------
- "¿Cuantos dedos ves aquí Winston?" - O'Brien
- - "Cuatro" - Winston
- - "¿Y si el partido te dijese que son cinco?" - O'Brien
- Hoy os pongo unas citas de 1984, escrito por George Orwell, una novela que leí este verano y que os recomiendo, porque es muy (repito: muy) interesante.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)